De Grote Kerk aan de Kerkbrink

Op de plek van de Grote Kerk aan de Kerkbrink stond al in de vijftiende eeuw - en vermoedelijk zelfs al eerder - een kapel die dienst deed als parochiekerk van Hilversum. Na de reformatie in de zestiende eeuw werd de kerk in gebruik genomen door de hervormden.
In de eeuwen daarna werd de kerk diverse malen getroffen door branden en even zo vaak weer herbouwd. Bij de grote dorpsbrand in 1766 waarbij een groot deel van Hilversum in vlammen opging, ontkwam alleen het tuinhuisje van de pastorie aan het vuur. In 1768 was de kerk weer hersteld. Nadat de kerk eind negentiende eeuw in bouwvallige staat verkeerde en de groei van het aantal parochianen niet meer aankon, werd besloten de kerk te vergroten.
In 1889 maakte architect J. Wolbers (1858-1932) uit Haarlem een verbouwingsplan. Het plan was zo ingrijpend dat van de oude kerk slechts enkele muren en de vijftiende-eeuwse toren bleven staan. De in rode bakstenen uitgevoerde kerk kreeg een voor de late negentiende eeuw kenmerkend uiterlijk met elementen van de neorenaissancestijl, met kunststenen en gestucte decoratieve elementen in de gevel.
In 1971 werd de kerk opnieuw door brand geteisterd. Het dak van de kerk stortte in, maar de muren bleven staan. De kerk werd na lange en felle discussies – even overwoog men om alles te slopen - in 1976-1977 in oude stijl hersteld.