Hilversumse stadsdichter bundelt met veertig dichters krachten na geweld bij opvanglocaties
MaatschappelijkDe Hilversumse stadsdichter Maria Farag heeft samen met tientallen (oud-)stadsdichters uit heel Nederland een landelijke poëzieactie opgezet als reactie op de groeiende spanningen rond opvanglocaties voor asielzoekers en vluchtelingen.
Meer dan veertig dichters bundelen dit weekend hun stem onder het motto ‘Woorden in plaats van woede’. Aanleiding voor de actie zijn recente protesten tegen opvanglocaties in onder meer Apeldoorn en Den Bosch, waarbij sprake was van intimidatie, vernielingen en geweld.
Het dieptepunt vormde de brandstichting afgelopen dinsdagavond bij de noodopvanglocatie in Loosdrecht, terwijl er nog mensen in het pand aanwezig waren en hulpdiensten werden gehinderd.
(Tekst gaat verder onder de foto)
Farag, die als de kersverse stadsdichter van Hilversum vanaf januari 2027 ook officieel stadsdichter van Wijdemeren wordt, schreef het eerste gedicht van de actie. Dat gedicht met de titel Niemand hoeft te wijken wordt gesteund en gedeeld door stadsdichters uit het hele land. De komende dagen volgen meer gedichten vanuit verschillende gemeenten.
Volgens de initiatiefnemers draait de actie niet om het wegzetten van zorgen of gevoelens van onrust, maar juist om het openhouden van het gesprek. De dichters willen aandacht vragen voor menselijkheid, nuance en verbinding in een steeds harder maatschappelijk debat. “Wij hoeven het niet overal over eens te zijn om mens te blijven”, luidt de gezamenlijke boodschap.
De actie wordt ondersteund door stads- en dorpsdichters uit onder meer Breda, Den Bosch, Zwolle, Leiden, Venlo, Amstelveen en Enschede. Ook diverse voormalige stadsdichters hebben zich aangesloten. Het startgedicht werd vrijdag verspreid via sociale media, literaire platforms en lokale media. De overige bijdragen verschijnen verspreid over het weekend.
Niemand hoeft te wijken
Ons meisje draagt een bord:
Wie beschermt mij?
Onze jongens van buiten gniffelen:
Het gaat knallen!
Onze jongens van binnen denken:
Wie beschermt ons?
Broosheid is onze gemene deler
als onze angst een keer
waar blijkt
hebben we elkaar
nodig.
Liever vurige woorden dan de struiken
liever samen een dadel bij de thee
dan een lange vinger naar iedereen.
Uit onze wijk
hoeft niemand te wijken.
