Dodenherdenking: Hilversum herdenkt oorlogsslachtoffers bij het Rosarium

HILVERSUM - Honderden mensen waren maandagavond naar de Dodenherdenking in Hilversum gekomen. Bij het verzetsmonument in het Rosarium stonden zij stil bij alle Nederlandse oorlogsslachtoffers of omgekomenen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.

Burgemeester Gerhard van den Top riep, net als tijdens zijn lezing eerder op de avond in Theater Gooiland, de aanwezigen op de verbindingen met elkaar niet te verliezen. “Moge de medemenselijkheid, oprechte interesse in elkaar, ons denken, ons spreken en ons doen onze gids zijn en blijven. Juist nu”, zei hij.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Kinderburgemeester Rosie Essink benadrukte vervolgens hoe bijzonder het is om in vrijheid te leven. Onlangs had zij tijdens een schoolproject struikelstenen mogen poetsen. Zij was daarbij gestuit op een steen van een meisje dat als 7-jarige in 1943 werd weggevoerd en vermoord. “Ik werd er stil van. Moet je je voorstellen. Eerst kan zij niet meer naar het zwembad, niet meer in de bus, niet meer naar haar eigen school, zelfs niet meer naar buiten. Toen werd zij afgevoerd, vermoord. Alsof zij niet mocht bestaan.”

Essink constateert dat er wereldwijd nog steeds miljoenen mensen slachtoffer zijn van oorlog en geweld. “We moeten hier echt iets aan doen. Vandaag staan we stil bij iedereen die is omgekomen en heeft geleden tijdens oorlog, om te hopen dat dit nooit meer zal gebeuren, zodat wij en alle kinderen naast ons in vrijheid kunnen leven. Ik ben trots op onze vrijheid en trots op als we die kunnen delen.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Vervolgens maakten de aanwezigen kennis met de nieuwe stadsdichter van Hilversum, Maria Farag. Haar eerste gedicht als stadsdichter staat hieronder vermeld. Ook was er een bijdrage door jongerenproject Theater na de Dam. Tot slot werden er kransen en bloemen geplaatst.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Brief van het front

Lieve,
Ik verdedig deze stad,
zodat jij dat niet hoeft te doen.
Klim je nog steeds op de buffetkast,
reikend naar de radio voor oorlogsnieuws?
Ik wilde een teddybeer voor jou kopen,
vond stoffige brokken op lege plekken
herinnering aan gerinkel van horeca,
aan nooit terug van werk nooit meer naar school.
Hier is plantsoen begraafplaats,
bloeien beschermbomen tegen drones,
gamen we vanuit een tuinstoel.
Vanmorgen sneed haat diep in mijn vinger,
een reep bloedrode dood vlekte
wraak in m’n thee.
Ik zag een dwarsdoorsnee
door de lijnen van mijn vingertop van iedereen
die ooit voor ons was.
Als ik weer thuis ben, lieve
is mijn vingerafdruk weer heel
de vrede.
Het lijnenspel is ons patroon.
Het litteken onze herinnering,
niet aan opnieuw beginnen,
maar aan een nieuw begin.
Antwoord mij, lieve,
blijf reiken naar vrede
is hier,
een pleister.
PS Ik heb geen teddybeer voor jou, maar knuffels.